{"id":9205,"date":"2024-02-09T18:13:11","date_gmt":"2024-02-09T18:13:11","guid":{"rendered":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/?page_id=9205"},"modified":"2025-09-10T08:31:04","modified_gmt":"2025-09-10T08:31:04","slug":"relikwie","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/relikwie\/","title":{"rendered":"Relikwie"},"content":{"rendered":"\n

W NASZYM KO\u015aCIELE<\/strong><\/p>\n\n\n\n

KAMIE\u0143 Z MIEJSCA NARODZENIA \u015aW. JANA CHRZCICIELA<\/mark><\/strong>
pochodzi z placu przed Bazylik\u0105 Narodzenia Jana Chrzciciela jest w Ain Karem w Izraelu
znajduje si\u0119 przy wyj\u015bciu z ko\u015bcio\u0142a po prawej stronie na \u015bcianie, obok drzwi.<\/em>

\u015awi\u0119ty Jan Chrzciciel
Uroczysto\u015b\u0107 Narodzenia 24 czerwca
Wspomnienie M\u0119cze\u0144stwa \u015bw. Jana Chrzciciela 29 sierpnia<\/mark><\/p>\n\n\n\n

Imi\u0119 Jan jest pochodzenia hebrajskiego i oznacza tyle, co „B\u00f3g jest \u0142askawy”. Jan Chrzciciel urodzi\u0142 si\u0119 jako syn kap\u0142ana Zachariasza i El\u017cbiety (\u0141k 1, 5-80). Jego narodzenie z wcze\u015bniej bezp\u0142odnej El\u017cbiety i szczeg\u00f3lne pos\u0142annictwo zwiastowa\u0142 Zachariaszowi archanio\u0142 Gabriel, kiedy Zachariasz jako kap\u0142an okadza\u0142 o\u0142tarz w \u015bwi\u0105tyni (\u0141k 1, 8-17). Przyszed\u0142 na \u015bwiat sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy przed narodzeniem Jezusa (\u0141k 1, 36), prawdopodobnie w Ain Karim le\u017c\u0105cym w Judei, ok. 7 km na zach\u00f3d od Jerozolimy. Wskazuje na to dawna tradycja, o kt\u00f3rej po raz pierwszy wspomina ok. roku 525 niejaki Teodozjusz. Przy obrzezaniu otrzyma\u0142 imi\u0119 Jan, zgodnie z poleceniem anio\u0142a. Z tej okazji Zachariasz wy\u015bpiewa\u0142 kantyk, w kt\u00f3rym s\u0142awi wype\u0142nienie si\u0119 obietnic mesja\u0144skich i wita go jako proroka, kt\u00f3ry przed obliczem Pana b\u0119dzie szed\u0142 i gotowa\u0142 mu drog\u0119 w sercach ludzkich (\u0141k 1, 68-79). Kantyk ten wszed\u0142 na sta\u0142e do liturgii i stanowi istotny element codziennej porannej modlitwy Ko\u015bcio\u0142a – Jutrzni. Poprzez swoj\u0105 matk\u0119, El\u017cbiet\u0119, Jan by\u0142 krewnym Jezusa (\u0141k 1, 36).
\u015aw. \u0141ukasz przekazuje nam w Ewangelii nast\u0119puj\u0105c\u0105 informacj\u0119: „Dzieci\u0119 ros\u0142o i umacnia\u0142o si\u0119 w duchu i przebywa\u0142o na miejscach pustynnych a\u017c do czasu ukazania si\u0119 swego w Izraelu” (\u0141k 1, 80). Mo\u017cna to rozumie\u0107 w ten spos\u00f3b, \u017ce po wczesnej \u015bmierci rodzic\u00f3w b\u0119d\u0105cych ju\u017c w wieku podesz\u0142ym, Jan p\u0119dzi\u0142 \u017cywot anachorety, pustelnika, sam lub w towarzystwie innych. Nie jest wykluczone, \u017ce m\u00f3g\u0142 zetkn\u0105\u0107 si\u0119 tak\u017ce z esse\u0144czykami, kt\u00f3rzy w\u00f3wczas mieli nad Morzem Martwym w Qumran swoj\u0105 wsp\u00f3lnot\u0119. Kiedy mia\u0142 ju\u017c lat 30, wolno mu by\u0142o wed\u0142ug prawa wyst\u0119powa\u0107 publicznie i naucza\u0107. Podj\u0105\u0142 to dzie\u0142o nad Jordanem, nad brodem w pobli\u017cu Jerycha. Czasem przenosi\u0142 si\u0119 do innych miejsc, np. Betanii (J 1, 28) i Enon (Ainon) w pobli\u017cu Salim (J 3, 23). Swoje nauczenie rozpocz\u0105\u0142 w pi\u0119tnastym roku panowania cesarza Tyberiusza (\u0141k 3, 1), czyli w 30 r. naszej ery wed\u0142ug chronologii, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 zwyk\u0142o podawa\u0107.
\u015awi\u0119ty Jan Chrzciciel Jako herold Mesjasza Jan podkre\u015bla\u0142 z naciskiem, \u017ce nie wystarczy przynale\u017cno\u015b\u0107 do potomstwa Abrahama, ale trzeba czyni\u0107 owoce pokuty, trzeba wewn\u0119trznego przeobra\u017cenia. Na znak skruchy i gotowo\u015bci zmiany \u017cycia udziela\u0142 chrztu pokuty (\u0141k 3, 7-14; Mt 3, 7-10; Mk 1, 8). Garn\u0119\u0142a si\u0119 do niego „Jerozolima i ca\u0142a Judea, i wszelka kraina wok\u00f3\u0142 Jordanu” (Mt 3, 5; Mk 1, 5). Zacz\u0119to nawet go pyta\u0107, czy przypadkiem on sam nie jest zapowiadanym Mesjaszem. Jan stanowczo rozwiewa\u0142 w\u0105tpliwo\u015bci twierdz\u0105c, \u017ce „Ten, kt\u00f3ry idzie za mn\u0105, mocniejszy jest ode mnie: ja nie jestem godzien nosi\u0107 Mu sanda\u0142\u00f3w” (Mt 3, 11). Na pro\u015bb\u0119 Chrystusa, kt\u00f3ry przyby\u0142 nad Jordan, Jan udzieli\u0142 Mu chrztu. Potem niejeden raz widzia\u0142 Chrystusa nad Jordanem i \u015bwiadczy\u0142 o Nim wobec t\u0142umu: „Oto Baranek Bo\u017cy, kt\u00f3ry g\u0142adzi grzechy \u015bwiata” (J 1, 29. 36). Na skutek tego wyznania, przy Chrystusie Panu zjawili si\u0119 dwaj pierwsi uczniowie – Jan i Andrzej, kt\u00f3rzy dot\u0105d byli uczniami \u015bw. Jana (J 1, 37-40).
Na dzia\u0142alno\u015b\u0107 Jana szybko zwr\u00f3cili uwag\u0119 starsi ludu. Bali si\u0119 jednak jawnie przeciwko niemu wyst\u0119powa\u0107, woleli raczej zaj\u0105\u0107 stanowisko wyczekuj\u0105ce (J 1, 19; Mt 3, 7). Osob\u0105 Jana zainteresowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w\u0142adca Galilei, Herod II Antypas (+ 40), syn Heroda I Wielkiego, kt\u00f3ry nakaza\u0142 wymordowa\u0107 dzieci w Betlejem. Mo\u017cna si\u0119 domy\u015bla\u0107, \u017ce Herod wezwa\u0142 Jana do swojego zamku, Macherontu. Gorzko jednak po\u017ca\u0142owa\u0142 swojej ciekawo\u015bci. Jan bowiem skorzysta\u0142 z tej okazji, aby rzuci\u0107 mu prosto w oczy: „Nie wolno ci mie\u0107 \u017cony twego brata” (Mk 6, 18). Rozgniewany kr\u00f3l, z poduszczenia \u017cony brata Filipa, kt\u00f3r\u0105 ku og\u00f3lnemu oburzeniu Herod wzi\u0105\u0142 za w\u0142asn\u0105, oddalaj\u0105c swoj\u0105 \u017con\u0119 prawowit\u0105, nakaza\u0142 Jana aresztowa\u0107. W dniu swoich urodzin wyda\u0142 uczt\u0119, w czasie kt\u00f3rej, pijany, pod przysi\u0119g\u0105 zobowi\u0105za\u0142 si\u0119 da\u0107 c\u00f3rce Herodiady, Salome, wszystko, czegokolwiek za\u017c\u0105da. Ta po naradzeniu si\u0119 z matk\u0105 za\u017c\u0105da\u0142a g\u0142owy Jana. Herod nakaza\u0142 katowi wykona\u0107 wyrok \u015bmierci na Janie i jego g\u0142ow\u0119 przynie\u015b\u0107 na misie dla Salome (Mt 14, 1-12). Jan mia\u0142 wtedy trzydzie\u015bci kilka lat.
\u015awi\u0119ty Jan Chrzciciel Jezus wystawi\u0142 Janowi \u015bwiadectwo, jakiego \u017caden cz\u0142owiek z Jego ust nie otrzyma\u0142: „Co\u015bcie wyszli ogl\u0105da\u0107 na pustyni? (\u2026) Proroka zobaczy\u0107? Tak, powiadam wam, nawet wi\u0119cej ni\u017c proroka. On jest tym, o kt\u00f3rym napisano: Oto ja posy\u0142am mego wys\u0142a\u0144ca przed Tob\u0105, aby Ci przygotowa\u0142 drog\u0119. Zaprawd\u0119 powiadam wam: Mi\u0119dzy narodzonymi z niewiast nie powsta\u0142 wi\u0119kszy od Jana Chrzciciela” (Mt 11, 7-11; \u0141k 7, 24-27).
Jan Chrzciciel jako jedyny w\u015br\u00f3d \u015bwi\u0119tych Pa\u0144skich cieszy si\u0119 takim przywilejem, i\u017c obchodzi si\u0119 jako uroczysto\u015b\u0107 dzie\u0144 jego narodzin. U wszystkich innych \u015bwi\u0119tych obchodzimy jako \u015bwi\u0119to dzie\u0144 ich \u015bmierci – czyli dzie\u0144 ich narodzin dla nieba. Ponadto w kalendarzu liturgicznym znajduje si\u0119 tak\u017ce wspomnienie m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci \u015bw. Jana Chrzciciela, obchodzone 29 sierpnia.
W Janie Chrzcicielu uderza jego \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, \u017cycie pe\u0142ne ascezy i pokuty, si\u0142a charakteru, bezkompromisowo\u015b\u0107. By\u0142 pierwszym \u015bwi\u0119tym czczonym w ca\u0142ym Ko\u015bciele. Jemu dedykowana jest bazylika rzymska \u015bw. Jana na Lateranie, b\u0119d\u0105ca katedr\u0105 papie\u017ca. Jan Chrzciciel jest patronem Austrii, Francji, Holandii, Malty, Niemiec, Prowansji, W\u0119gier; Akwitanii, Aragonii; archidiecezji warszawskiej i wroc\u0142awskiej; Amiens, Awinionu, Bonn, Florencji, Frankfurtu nad Menem, Kolonii, Lipska, Lyonu, Neapolu, Norymbergi, Nysy, Wiednia, Wroc\u0142awia; jest patronem wielu zakon\u00f3w, m. in. joannit\u00f3w (Kawaler\u00f3w Malta\u0144skich), mnich\u00f3w, dziewic, pasterzy i stad, kowali, krawc\u00f3w, ku\u015bnierzy, rymarzy; abstynent\u00f3w, niezam\u0119\u017cnych matek, skazanych na \u015bmier\u0107. Jest or\u0119downikiem podczas gradobicia i w epilepsji.
W ikonografii \u015bw. Jan przedstawiany jest jako dziecko, m\u0142odzieniec lub m\u0105\u017c ascetyczny, ubrany w sk\u00f3r\u0119 zwierz\u0119c\u0105 albo p\u0142aszcz z sier\u015bci wielb\u0142\u0105da. Jego atrybutami s\u0105: Baranek Bo\u017cy, baranek na ramieniu, na ksi\u0119dze lub u st\u00f3p, baranek z kielichem, ch\u0142opiec bawi\u0105cy si\u0119 z barankiem, g\u0142owa na misie, krzy\u017c. W tradycji wschodniej, zw\u0142aszcza w ikonach, ukazywany jest jako zwiastun ze skrzyd\u0142ami.
(https:\/\/brewiarz.pl\/czytelnia\/swieci\/06-24.php3)<\/p>\n\n\n\n



KAMIE\u0143 Z GROTY OBJAWIENIA SI\u0118 \u015aW. MICHA\u0141A<\/mark><\/strong>
w Monte Sant\u2019 Angelo we W\u0142oszech
znajduje si\u0119 w relikwiarzu obok figury \u015bw. Micha\u0142a<\/em>

\u015awi\u0119ty Archanio\u0142 Micha\u0142 – \u015bwi\u0119to 29 wrze\u015bnia<\/mark>

Anio\u0142owie s\u0105 istotami ze swej natury r\u00f3\u017cnymi od ludzi. Nale\u017c\u0105 do stworze\u0144, s\u0105 nam bliscy, dlatego Ko\u015bci\u00f3\u0142 obchodzi ich \u015bwi\u0119to. Do ostatniej reformy kalendarza ko\u015bcielnego (z 14 lutego 1969 r.) istnia\u0142y trzy odr\u0119bne \u015bwi\u0119ta: \u015bw. Micha\u0142a czczono 29 wrze\u015bnia, \u015bw. Gabriela – 24 marca, a \u015bw. Rafa\u0142a – 24 pa\u017adziernika. Obecnie wszyscy trzej archanio\u0142owie s\u0105 czczeni wsp\u00f3lnie.
Archanio\u0142 Micha\u0142 depcze besti\u0119 W tradycji chrze\u015bcija\u0144skiej Micha\u0142 to pierwszy i najwa\u017cniejszy spo\u015br\u00f3d anio\u0142\u00f3w (Dn 10, 13; 12, 1; Ap 12, 7 nn), obdarzony przez Boga szczeg\u00f3lnym zaufaniem.
Hebrajskie imi\u0119 Mika’el znaczy „Kt\u00f3\u017c jak B\u00f3g”. Wed\u0142ug tradycji, kiedy Lucyfer zbuntowa\u0142 si\u0119 przeciwko Bogu i do buntu nam\u00f3wi\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 anio\u0142\u00f3w, Archanio\u0142 Micha\u0142 mia\u0142 wyst\u0105pi\u0107 i z okrzykiem „Kt\u00f3\u017c jak B\u00f3g” wypowiedzie\u0107 wojn\u0119 szatanom.
W Pi\u015bmie \u015bwi\u0119tym pi\u0119\u0107 razy jest mowa o Michale. W ksi\u0119dze Daniela jest nazwany „jednym z przedniejszych ksi\u0105\u017c\u0105t nieba” (Dn 13, 21) oraz „obro\u0144c\u0105 ludu izraelskiego” (Dn 12, 1). \u015aw. Jan Aposto\u0142 okre\u015bla go w Apokalipsie jako stoj\u0105cego na czele duch\u00f3w niebieskich, walcz\u0105cego z szatanem (Ap 12, 7). \u015aw. Juda Aposto\u0142 podaje, \u017ce jemu w\u0142a\u015bnie zosta\u0142o zlecone, by strzeg\u0142 cia\u0142a Moj\u017cesza po jego \u015bmierci (Jud 9). \u015aw. Pawe\u0142 Aposto\u0142 r\u00f3wnie\u017c o nim wspomina (1 Tes 4, 16). Jest uwa\u017cany za anio\u0142a sprawiedliwo\u015bci i s\u0105du, \u0142aski i zmi\u0142owania. Jeszcze bardziej znaczenie \u015bw. Micha\u0142a akcentuj\u0105 ksi\u0119gi apokryficzne: Ksi\u0119ga Henocha, Apokalipsa Barucha czy Apokalipsa Moj\u017cesza, w kt\u00f3rych Micha\u0142 wyst\u0119puje jako najwa\u017cniejsza osoba po Panu Bogu, jako wykonawca plan\u00f3w Bo\u017cych odno\u015bnie ziemi, rodzaju ludzkiego i Izraela. Micha\u0142 jest ksi\u0119ciem anio\u0142\u00f3w, jest anio\u0142em s\u0105du i Bo\u017cych kar, ale te\u017c anio\u0142em Bo\u017cego mi\u0142osierdzia. Pisarze wczesnochrze\u015bcija\u0144scy przypisuj\u0105 mu wiele ze wspomnianych atrybut\u00f3w; uwa\u017caj\u0105 go za anio\u0142a od szczeg\u00f3lnie wa\u017cnych zlece\u0144 Bo\u017cych. Pisz\u0105 o nim m.in. Tertulian, Orygenes, Hermas i Didymus. Jako praepositus paradisi ma wa\u017cy\u0107 dusze na S\u0105dzie Ostatecznym. Jest czczony jako obro\u0144ca Ludu Bo\u017cego i dlatego Ko\u015bci\u00f3\u0142, spadkobierca Izraela, czci go jako swego opiekuna. Papie\u017c Leon XIII ustanowi\u0142 osobn\u0105 modlitw\u0119, kt\u00f3r\u0105 kap\u0142ani odmawiali po Mszy \u015bwi\u0119tej z ludem do \u015bw. Micha\u0142a o opiek\u0119 nad Ko\u015bcio\u0142em.
Kult \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a jest w chrze\u015bcija\u0144stwie bardzo dawny i \u017cywy. Si\u0119ga on wieku II. Symeon Metafrast pisze, \u017ce we Frygii, w Ma\u0142ej Azji, \u015bw. Micha\u0142 mia\u0142 si\u0119 objawi\u0107 w Cheretopa i na pami\u0105tk\u0119 zostawi\u0107 cudowne \u017ar\u00f3d\u0142o, do kt\u00f3rego \u015bpieszy\u0142y liczne rzesze pielgrzym\u00f3w. Podobne sanktuarium by\u0142o w Chone, w osadzie odleg\u0142ej 4 km od Kolos\u00f3w, kt\u00f3re nosi\u0142o nazw\u0119 „Michelion”. W Konstantynopolu kult \u015bw. Micha\u0142a by\u0142 tak \u017cywy, \u017ce posiada\u0142 on tam ju\u017c w VI w. a\u017c 10 po\u015bwi\u0119conych sobie ko\u015bcio\u0142\u00f3w, a w IX w. ko\u015bcio\u0142\u00f3w i klasztor\u00f3w pod jego wezwaniem by\u0142o tam ju\u017c 15. Sozomenos i Nicefor wspominaj\u0105, \u017ce nad Bosforem istnia\u0142o sanktuarium \u015bw. Micha\u0142a, za\u0142o\u017cone przez cesarza Konstantyna (w. IV). W samym za\u015b Konstantynopolu w V w. istnia\u0142 obraz \u015bw. Micha\u0142a, czczony jako cudowny w jednym z klasztor\u00f3w pod jego imieniem. Liczni pielgrzymi zabierali ze sob\u0105 cz\u0105stk\u0119 oliwy z lampy p\u0142on\u0105cej przed tym obrazem, gdy\u017c wed\u0142ug ich opinii mia\u0142a ona w\u0142asno\u015bci lecznicze. W Etiopii ka\u017cdy 12. dzie\u0144 miesi\u0105ca by\u0142 po\u015bwi\u0119cony \u015bw. Micha\u0142owi.
W Polsce powsta\u0142y dwa zgromadzenia zakonne pod wezwaniem \u015bw. Micha\u0142a: m\u0119skie (michalit\u00f3w) i \u017ce\u0144skie (michalitek), za\u0142o\u017cone przez b\u0142ogos\u0142awionego Bronis\u0142awa Markiewicza (+ 1912, beatyfikowanego przez kard. J\u00f3zefa Glempa w Warszawie w czerwcu 2005 r.).
\u015aw. Micha\u0142 Archanio\u0142 jest patronem Cesarstwa Rzymskiego, Papui Nowei Gwinei, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, W\u0119gier i Ma\u0142opolski; diecezji \u0142om\u017cy\u0144skiej; Amsterdamu, \u0141a\u0144cuta, Sanoka i Mszany Dolnej; ponadto tak\u017ce mierniczych, radiolog\u00f3w, rytownik\u00f3w, szermierzy, szlifierzy, z\u0142otnik\u00f3w, \u017co\u0142nierzy. Przyzywany jest tak\u017ce jako opiekun dobrej \u015bmierci.
W ikonografii \u015bw. Micha\u0142 Archanio\u0142 przedstawiany jest w tunice i paliuszu, w szacie w\u0142adcy, jako wojownik w zbroi. Skrzyd\u0142a \u015bw. Micha\u0142a s\u0105 najcz\u0119\u015bciej bia\u0142e, niekiedy pawie. W\u0142osy upi\u0119te opask\u0105 lub diademem. Jego atrybutami s\u0105: globus, krzy\u017c, laska, lanca, miecz, oszczep, puklerz, szatan w postaci smoka u n\u00f3g lub skr\u0119powany, tarcza z napisem: Quis ut Deus – „Kt\u00f3\u017c jak B\u00f3g”, waga.
(https:\/\/brewiarz.pl\/czytelnia\/swieci\/09-29a.php3)<\/p>\n\n\n\n



RELIKWIE \u015aW. PIUSA X<\/mark><\/strong>
znajduj\u0105 si\u0119 w o\u0142tarzu nad p\u0142askorze\u017ab\u0105 Ostatniej Wieczerzy<\/em>

\u015awi\u0119ty Pius X, papie\u017c – wspomnienie 21 sierpnia<\/mark>

Giuseppe (J\u00f3zef) Sarto urodzi\u0142 si\u0119 2 czerwca 1835 r. w rodzinie wiejskiego listonosza, w Riese ko\u0142o Wenecji. Ucz\u0119szczaj\u0105c do szko\u0142y podstawowej w Riese, uczy\u0142 si\u0119 r\u00f3wnocze\u015bnie j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego u kapelana tej wioski, ks. Alojzego Horacjusza. W 1846 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do gimnazjum w Castelfranco Veneto. Codziennie musia\u0142 wi\u0119c przebiega\u0107 14 km (po 7 km tam i z powrotem do domu). Trwa\u0142o to przez 4 lata (1846-1850). W 1845 r. otrzyma\u0142 sakrament bierzmowania; pierwsz\u0105 Komuni\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 przyj\u0105\u0142 dwa lata p\u00f3\u017aniej, kiedy mia\u0142 12 lat.
Za pieni\u0105dze kardyna\u0142a Jakuba Monico J\u00f3zef podj\u0105\u0142 studia w seminarium w Padwie. Przebywa\u0142 tam 8 lat (1850-1858). W tym czasie zmar\u0142 jego ojciec (1852) i by\u0142a obawa, \u017ce J\u00f3zef b\u0119dzie musia\u0142 przerwa\u0107 studia, aby pomaga\u0107 matce. Matka jednak zdecydowa\u0142a si\u0119 dorabia\u0107 krawiectwem, aby synowi nie przerywa\u0107 studi\u00f3w. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie J\u00f3zef otrzyma\u0142 18 wrze\u015bnia 1858 r.
Pierwsz\u0105 plac\u00f3wk\u0105 m\u0142odego kap\u0142ana by\u0142a kapelania w Tombolo. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 tam jako doskona\u0142y kaznodzieja. Dlatego zapraszano go ch\u0119tnie z kazaniami z r\u00f3\u017cnych okazji. Swoje kazania przygotowywa\u0142 bardzo starannie, ka\u017cde z nich zapisuj\u0105c. Budowa\u0142 wiernych pobo\u017cno\u015bci\u0105 i gorliwo\u015bci\u0105 kap\u0142a\u0144sk\u0105. Opiekowa\u0142 si\u0119 ubogimi. Po 9 latach (1858-1867) biskup przeznaczy\u0142 go na proboszcza do Salvano. Tu zaj\u0105\u0142 si\u0119 szczeg\u00f3lnie katechizacj\u0105 dzieci, uczeniem ch\u00f3ru \u015bpiewu liturgicznego i biednymi. Sam b\u0119d\u0105c wiele razy g\u0142odny jako ch\u0142opiec, umia\u0142 zrozumie\u0107 g\u0142\u00f3d innych. By\u0142 tak szczodry dla ubogich, \u017ce siostra cz\u0119stokro\u0107 z p\u0142aczem skar\u017cy\u0142a si\u0119 mu, \u017ce nie ma co do garnka w\u0142o\u017cy\u0107, a wstydzi si\u0119 bra\u0107 w sklepie na kredyt. Mia\u0142 dw\u00f3ch wikariuszy do pomocy, z kt\u00f3rymi codziennie wieczorem omawia\u0142 potrzeby parafii. Po 8 latach zosta\u0142 zwolniony z parafii i mianowany kanonikiem w Treviso. Niebawem biskup mianowa\u0142 ks. J\u00f3zefa Sarto swoim kanclerzem (1875). Po \u015bmierci biskupa zosta\u0142 wybrany na wikariusza kapitulnego diecezji (1882).
\u015awi\u0119ty Pius X w \u00f3wczesnym uroczystym stroju papieskim W 1884 r. papie\u017c Leon XIII mianowa\u0142 ks. Sarto biskupem Mantui i sam udzieli\u0142 mu sakry biskupiej. Jako pasterz diecezji J\u00f3zef umia\u0142 by\u0107 kochaj\u0105cym i \u017cyczliwym dla wszystkich ojcem, ale bywa\u0142 tak\u017ce stanowczy, kiedy tego wymaga\u0142a chwa\u0142a Bo\u017ca. Sam przy\u015bwieca\u0142 swojemu duchowie\u0144stwu przyk\u0142adem modlitwy, ub\u00f3stwa i gorliwo\u015bci kap\u0142a\u0144skiej. Baczn\u0105 uwag\u0119 zwr\u00f3ci\u0142 na seminarium duchowne, by mogli st\u0105d wychodzi\u0107 odpowiednio przygotowani do przysz\u0142ej misji kap\u0142ani. Osobi\u015bcie zwizytowa\u0142 wszystkie ko\u015bcio\u0142y i parafie diecezji, by si\u0119 przekona\u0107 naocznie o ich potrzebach materialnych i duchowych. Na zako\u0144czenie wizytacji zwo\u0142a\u0142 synod diecezjalny (1888), kt\u00f3rego nie by\u0142o od 250 lat. W 1891 roku urz\u0105dzi\u0142 wielkie uroczysto\u015bci w 300-lecie \u015bmierci \u015bw. Alojzego Gonzagi, kt\u00f3ry pochodzi\u0142 z Mantui.
W 1892 r. zmar\u0142 patriarcha Wenecji, kardyna\u0142 Dominik Agostini. Leon XIII wyznaczy\u0142 na jego miejsce biskupa J\u00f3zefa Sarto. W trzy dni potem nowy patriarcha Wenecji otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na kardyna\u0142a Ko\u015bcio\u0142a. Ca\u0142e swoje do\u015bwiadczenie i gorliwo\u015b\u0107 odda\u0142 do us\u0142ug nowej archidiecezji. Rozwin\u0105\u0142 wi\u0119c akcj\u0119 katechizacji, by j\u0105 postawi\u0107 na poziomie i o\u017cywi\u0107 j\u0105 we wszystkich parafiach oraz rektoratach swojej metropolii. W seminarium opr\u00f3cz teologii dogmatycznej i moralnej wprowadzi\u0142 studia biblijne, histori\u0119 Ko\u015bcio\u0142a i ekonomi\u0119 spo\u0142eczn\u0105. Rozpocz\u0105\u0142 akcj\u0119 oczyszczania muzyki ko\u015bcielnej z element\u00f3w \u015bwieckich, jakie powszechnie w\u00f3wczas wdar\u0142y si\u0119 do liturgii. Pomaga\u0142 mu w tym znany muzyk, Wawrzyniec Perosi. W roku 1895 zorganizowa\u0142 uroczysto\u015bci jubileuszu 800-lecia konsekracji bazyliki \u015bw. Marka. W roku 1900 celebrowa\u0142 rocznic\u0119 100-lecia konklawe, na kt\u00f3rym w Wenecji zosta\u0142 wybrany papie\u017cem Pius VII. Jako patriarcha Wenecji mawia\u0142 do swoich kap\u0142an\u00f3w: „G\u0142osicie wiele dobrych kaza\u0144. Niekt\u00f3re zdradzaj\u0105 ogie\u0144 najcudowniejszej wymowy i przewy\u017cszaj\u0105 nawet aktor\u00f3w gestami i gr\u0105 twarzy. Ale b\u0105d\u017amy szczerzy. Co maj\u0105 z tego nasi biedni rybacy? Ile z tego rozumiej\u0105 s\u0142u\u017c\u0105ce, robotnicy portowi i tragarze? Mo\u017cna dosta\u0107 zawrotu g\u0142owy od tych hamletycznych salw huraganowych, ale serce, bracia, serce pozostaje puste. Prosz\u0119 was, bracia, m\u00f3wcie prosto oraz zwyczajnie, \u017ceby i najprostszy cz\u0142owiek was zrozumia\u0142. M\u00f3wcie z dobrego i pobo\u017cnego serca, wtedy traficie nie tylko do uszu, ale i do duszy waszych s\u0142uchaczy”.
\u015awi\u0119ty Pius X W 1903 r. zmar\u0142 wielki papie\u017c Leon XIII. 62 kardyna\u0142\u00f3w po si\u00f3dmym g\u0142osowaniu w dniu 4 sierpnia wybra\u0142o na jego nast\u0119pc\u0119 kardyna\u0142a J\u00f3zefa Sarto. Wyb\u00f3r przyj\u0105\u0142 zalany \u0142zami. Uroczysta koronacja odby\u0142a si\u0119 9 sierpnia. Nowy papie\u017c przyj\u0105\u0142 imi\u0119 Piusa X. W dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej (4 pa\u017adziernika 1903 r.) wyda\u0142 sw\u0105 pierwsz\u0105 encyklik\u0119 E supremi apostolatus, w kt\u00f3rej wy\u0142o\u017cy\u0142 program swojego pontyfikatu: odnowi\u0107 wszystko w Chrystusie (instaurare omnia in Christo). W 1906 r. wyda\u0142 drug\u0105 z kolei encyklik\u0119, dotycz\u0105c\u0105 karno\u015bci i reformy duchowie\u0144stwa. W 1908 r. zaprowadzi\u0142 reform\u0119 kurii papieskiej i zmiany w procedurze konklawe. Rozpocz\u0105\u0142 reform\u0119 prawa kanonicznego, kt\u00f3r\u0105 doko\u0144czy\u0142 papie\u017c Benedykt XV, jego nast\u0119pca, wydaniem nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917). W 1905 r. ukaza\u0142 si\u0119 Katechizm Piusa X najpierw dla diecezji rzymskiej, potem dla ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a z instrukcj\u0105 o nauczaniu dzieci prawd wiary. Za pomoc\u0105 listu motu proprio z 1903 r. Pius X wprowadzi\u0142 reform\u0119 muzyki ko\u015bcielnej. Zreformowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c brewiarz. Dekretem z 1905 r. zni\u00f3s\u0142 konieczno\u015b\u0107 przyst\u0119powania do spowiedzi przed ka\u017cdym przyj\u0119ciem Komunii \u015bwi\u0119tej, a dekretem Quam singulari Christus amore (z 8 sierpnia 1910 r.) obni\u017cy\u0142 wiek dzieci mog\u0105cych przyj\u0105\u0107 Komuni\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105.
Z ca\u0142\u0105 energi\u0105 zwalcza\u0142 wsp\u00f3\u0142czesne b\u0142\u0119dy. Najwi\u0119kszym niebezpiecze\u0144stwem by\u0142 modernizm – pr\u0105d, kt\u00f3ry obala\u0142 niemal wszystkie dogmaty. W encyklice Pascendi dominici gregis z 8 wrze\u015bnia 1907 r. modernizm zosta\u0142 uroczy\u015bcie pot\u0119piony, a kap\u0142ani zostali zobowi\u0105zani do sk\u0142adania przysi\u0119gi antymodernistycznej. Dla podniesienia wagi nauk biblijnych i dla przeciwstawienia si\u0119 szerzonym b\u0142\u0119dom racjonalistycznym Pius X ustanowi\u0142 Papieski Instytut Biblijny, istniej\u0105c\u0105 do dzi\u015b najwy\u017csz\u0105 szko\u0142\u0119 biblijn\u0105 (1909).
Z ca\u0142\u0105 stanowczo\u015bci\u0105 stawa\u0142 w obronie Ko\u015bcio\u0142a. Na tym tle dosz\u0142o do gwa\u0142townego zatargu z rz\u0105dem francuskim, kt\u00f3ry w roku 1905 samowolnie zerwa\u0142 konkordat z roku 1801 i usi\u0142owa\u0142 narzuci\u0107 Ko\u015bcio\u0142owi ograniczaj\u0105ce jego wolno\u015b\u0107 prawa. Wtedy w\u0142a\u015bnie wyp\u0119dzono z Francji zakonnik\u00f3w i zlikwidowano niemal wszystkie klasztory. Papie\u017c mianowa\u0142 40 biskup\u00f3w na nie obsadzonych dot\u0105d diecezjach, nie konsultuj\u0105c tego z rz\u0105dem.
Pius X bywa nazywany papie\u017cem dzieci. Kocha\u0142 je i pragn\u0105\u0142, by jak najwcze\u015bniej spotka\u0142y si\u0119 z Panem Jezusem, zanim szatan zajmie jego miejsce. Po wydaniu dekretu o wczesnej Komunii \u015bwi\u0119tej otrzyma\u0142 moc list\u00f3w od dzieci. Pan B\u00f3g obdarzy\u0142 go tak\u017ce darem \u0142ask niezwyk\u0142ych, m.in. uzdrawiania chorych.
\u015awi\u0119ty Pius X – papie\u017c Eucharystii 25 maja 1914 r. zdo\u0142a\u0142 jeszcze zwo\u0142a\u0107 konsystorz i og\u0142osi\u0107 na nim wyb\u00f3r 13 nowych kardyna\u0142\u00f3w. Z tej okazji da\u0142 wyraz swojemu przeczuciu bliskiej \u015bmierci z powodu choroby nerek i oskrzeli, na kt\u00f3r\u0105 od dawna cierpia\u0142. 28 czerwca 1914 r. pad\u0142 w Sarajewie od kuli zamachowca nast\u0119pca tronu Austro-W\u0119gier, Franciszek Ferdynand. Wojna wisia\u0142a na w\u0142osku. Papie\u017c wyda\u0142 or\u0119dzie do pa\u0144stw, usi\u0142uj\u0105c zatrzyma\u0107 gro\u017ab\u0119 wojny. Nie uda\u0142o mu si\u0119 to – 28 lipca sta\u0142a si\u0119 ona faktem. 21 sierpnia 1914 r. o godzinie 1 w nocy papie\u017c Pius X przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do wieczno\u015bci. Nast\u0119pnego dnia odby\u0142 si\u0119 jego pogrzeb i z\u0142o\u017cenie cia\u0142a do podziemi watyka\u0144skich pod bazylik\u0105 \u015bw. Piotra. 3 czerwca 1951 r. Pius XII dokona\u0142 uroczystej beatyfikacji s\u0142ugi Bo\u017cego, a w trzy lata p\u00f3\u017aniej, 29 maja 1954 r., ten sam papie\u017c dokona\u0142 jego uroczystej kanonizacji. Cia\u0142o \u015bw. Piusa X znajduje si\u0119 w bazylice \u015bw. Piotra na Watykanie w kaplicy Ofiarowania Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. Jest on czczony jako patron esperantyst\u00f3w.
W ikonografii \u015bw. Pius X przedstawiany jest w stroju papieskim.
(https:\/\/brewiarz.pl\/czytelnia\/swieci\/08-21a.php3)<\/p>\n\n\n\n



RELIKWIE \u015aW. ANDRZEJA BOBOLI<\/mark><\/strong>
znajduj\u0105 si\u0119 w relikwiarzu przy g\u0142\u00f3wnym o\u0142tarzu po lewej stronie tabernakulum<\/em>

\u015awi\u0119ty Andrzej Bobola, prezbiter i m\u0119czennik, patron Polski
Wspomnienie liturgiczne 16 maja<\/mark><\/p>\n\n\n\n

Andrzej urodzi\u0142 si\u0119 30 listopada 1591 r. w Strachocinie ko\u0142o Sanoka. Pochodzi\u0142 ze szlacheckiej rodziny, bardzo przywi\u0105zanej do religii katolickiej. Nauki humanistyczne wst\u0119pne i \u015brednie wraz z retoryk\u0105 Andrzej pobiera\u0142 w jednej ze szk\u00f3\u0142 jezuickich, prawdopodobnie w Wilnie, w latach 1606-1611. Tu zdoby\u0142 sztuk\u0119 wymowy i doskona\u0142\u0105 znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka greckiego, co u\u0142atwi\u0142o mu w przysz\u0142o\u015bci rozczytywanie si\u0119 w greckich ojcach Ko\u015bcio\u0142a i dyskusje z teologami prawos\u0142awnymi.
31 lipca 1611 r., w wieku 20 lat, wst\u0105pi\u0142 do jezuit\u00f3w w Wilnie. Po dw\u00f3ch latach nowicjatu z\u0142o\u017cy\u0142 w 1613 r. \u015bluby proste. W latach 1613-1616 studiowa\u0142 filozofi\u0119 na Akademii Wile\u0144skiej, ko\u0144cz\u0105c studia z wynikiem dobrym. \u00d3wczesnym zwyczajem jako kleryk zosta\u0142 przeznaczony do jednego z kolegi\u00f3w do pracy pedagogicznej. Po dw\u00f3ch latach nauczania m\u0142odzie\u017cy (1616-1618), najpierw w Brunsberdze (Braniewie), w stolicy Warmii, a potem w Pu\u0142tusku, wr\u00f3ci\u0142 na Akademi\u0119 Wile\u0144sk\u0105 na dalsze studia teologiczne (1618-1622), kt\u00f3re uko\u0144czy\u0142 \u015bwi\u0119ceniami kap\u0142a\u0144skimi (12 marca 1622 r.). Rok p\u00f3\u017aniej dopuszczony zosta\u0142 do tak zwanej „trzeciej probacji” w Nie\u015bwie\u017cu.
W latach 1623-1624 by\u0142 rektorem ko\u015bcio\u0142a, kaznodziej\u0105, spowiednikiem, misjonarzem ludowym i prefektem bursy dla ubogiej m\u0142odzie\u017cy w Nie\u015bwie\u017cu. Jako misjonarz, Andrzej obchodzi\u0142 zaniedbane wioski, chrzci\u0142, \u0142\u0105czy\u0142 sakramentem pary ma\u0142\u017ce\u0144skie, wielu grzesznik\u00f3w sk\u0142oni\u0142 do spowiedzi, nawraca\u0142 prawos\u0142awnych. W latach 1624-1630 kierowa\u0142 Sodalicj\u0105 Maria\u0144sk\u0105 mieszczan, prowadzi\u0142 konferencje z Pisma \u015bwi\u0119tego i dogmatyki. Wreszcie zosta\u0142 mianowany rektorem ko\u015bcio\u0142a w Wilnie. W latach 1630-1633 by\u0142 prze\u0142o\u017conym nowo za\u0142o\u017conego domu zakonnego w Bobrujsku. Nast\u0119pnie przebywa\u0142 w Po\u0142ocku w charakterze moderatora Sodalicji Maria\u0144skiej w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy tamtejszego kolegium (1633-1635). W roku 1636 by\u0142 kaznodziej\u0105 w Warszawie. W roku 1637 pracowa\u0142 ponownie w Po\u0142ocku jako kaznodzieja i dyrektor studi\u00f3w m\u0142odzie\u017cy. W latach 1638-1642 pe\u0142ni\u0142 w \u0141om\u017cy urz\u0105d kaznodziei i dyrektora w szkole kolegiackiej. W latach 1642-1643 ponownie w Wilnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 moderatora Sodalicji Maria\u0144skiej i kaznodziei. Podobne obowi\u0105zki spe\u0142nia\u0142 w Pi\u0144sku (1643-1646), a potem ponownie w Wilnie (1646-1652). Od roku 1652 pe\u0142ni\u0142 w Pi\u0144sku urz\u0105d kaznodziei w ko\u015bciele \u015bw. Stanis\u0142awa. W tym czasie oddawa\u0142 si\u0119 pracy misyjnej nad ludem w okolicach Pi\u0144ska.
Z relacji mu wsp\u00f3\u0142czesnych wynika, \u017ce Andrzej by\u0142 sk\u0142onny do gniewu i zapalczywo\u015bci, do uporu we w\u0142asnym zdaniu, niecierpliwy. Jednak zostawione na pi\u015bmie \u015bwiadectwa prze\u0142o\u017conych podkre\u015blaj\u0105, \u017ce o. Andrzej pracowa\u0142 nad sob\u0105, \u017ce mia\u0142 wybitne zdolno\u015bci, by\u0142 dobrym kaznodziej\u0105, mia\u0142 dar obcowania z lud\u017ami. Dowodem tego by\u0142y usilne starania \u00f3wczesnego prowincja\u0142a zakonu w Polsce u generalnego prze\u0142o\u017conego, aby o. Andrzeja dopu\u015bci\u0107 do „profesji uroczystej”, co by\u0142o przywilejem tylko jezuit\u00f3w najzdolniejszych i moralnie stoj\u0105cych najwy\u017cej. Wytrwa\u0142\u0105 prac\u0105 nad sob\u0105 o. Andrzej doszed\u0142 do takiego stopnia doskona\u0142o\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej i zakonnej, \u017ce pod koniec \u017cycia powszechnie nazywano go \u015bwi\u0119tym. Dzi\u0119ki Bo\u017cej \u0142asce potrafi\u0142 wznie\u015b\u0107 przeci\u0119tno\u015b\u0107 na wy\u017cyny heroizmu.
Andrzej wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 \u017carliwo\u015bci\u0105 o zbawienie dusz. Dlatego by\u0142 niezmordowany w g\u0142oszeniu kaza\u0144 i w spowiadaniu. Mieszka\u0144cy Polesia \u017cyli w wielkim zaniedbaniu religijnym. Szerzy\u0142a si\u0119 ciemnota, zabobony, pija\u0144stwo. Andrzej chodzi\u0142 po wioskach od domu do domu i naucza\u0142. Nazwano go aposto\u0142em Pi\u0144szczyzny i Polesia. Pod wp\u0142ywem jego kaza\u0144 wielu prawos\u0142awnych przesz\u0142o na katolicyzm. Jego gorliwo\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 okre\u015bla nadany mu przydomek „\u0142owca dusz – duszochwat”, by\u0142a powodem wrogo\u015bci ortodoks\u00f3w. W czasie wojen kozackich przerodzi\u0142a si\u0119 w nienawi\u015b\u0107 i mia\u0142a tragiczny fina\u0142.
Pi\u0144sk jako miasto pogranicza Rusi i prawos\u0142awia by\u0142 w tamtym okresie cz\u0119sto miejscem walk i zatarg\u00f3w. Zniszczony w roku 1648, odbity przez wojska polskie, w roku 1655 zostaje ponownie zaj\u0119ty przez wojska carskie, kt\u00f3re w\u015br\u00f3d ludno\u015bci miejscowej urz\u0105dzi\u0142y rze\u017a. W roku 1657 Pi\u0144sk jest w r\u0119kach polskich i jezuici mog\u0105 wr\u00f3ci\u0107 tu do normalnej pracy. Ale jeszcze w tym samym roku Kozacy ponownie naje\u017cd\u017caj\u0105 Polsk\u0119. W maju roku 1657 Pi\u0144sk zajmuje oddzia\u0142 kozacki pod dow\u00f3dztwem Jana Lichego. Najbardziej zagro\u017ceni jezuici: Maffon i Bobola opuszczaj\u0105 miasto i chroni\u0105 si\u0119 ucieczk\u0105. Musz\u0105 kry\u0107 si\u0119 po okolicznych wioskach. Dnia 15 maja o. Maffon zostaje uj\u0119ty w Horodcu przez oddzia\u0142 Zielenieckiego i Pope\u0144ki i na miejscu ponosi \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105.
Andrzej Bobola schroni\u0142 si\u0119 do Janowa, odleg\u0142ego od Pi\u0144ska oko\u0142o 30 kilometr\u00f3w. Stamt\u0105d uda\u0142 si\u0119 do wsi Peredi\u0142. 16 maja do Janowa wpad\u0142y oddzia\u0142y i zacz\u0119\u0142y mordowa\u0107 Polak\u00f3w i \u017byd\u00f3w. Wypytywano, gdzie jest o. Andrzej. Na wiadomo\u015b\u0107, \u017ce jest w Peredilu, wzi\u0119li ze sob\u0105 jako przewodnika Jakuba Czetwerynk\u0119. Andrzej na pro\u015bb\u0119 mieszka\u0144c\u00f3w wsi, kt\u00f3rzy dowiedzieli si\u0119, \u017ce jest poszukiwany, chcia\u0142 u\u017cyczonym wozem ratowa\u0107 si\u0119 ucieczk\u0105. Kiedy doje\u017cd\u017cali do wsi Mogilno, napotkali oddzia\u0142 \u017co\u0142nierzy.
Z Andrzeja zdarto sukni\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105, na p\u00f3\u0142 obna\u017conego zaprowadzono pod p\u0142ot, przywi\u0105zano go do s\u0142upa i zacz\u0119to bi\u0107 nahajami. Kiedy ani namowy, ani krwawe bicie nie z\u0142ama\u0142o kap\u0142ana, aby si\u0119 wyrzek\u0142 wiary, oprawcy uci\u0119li \u015bwie\u017ce ga\u0142\u0119zie wierzbowe, upletli z niej koron\u0119 na wz\u00f3r Chrystusowej i w\u0142o\u017cyli j\u0105 na jego g\u0142ow\u0119 tak, aby jednak nie p\u0119k\u0142a czaszka. Zacz\u0119to go policzkowa\u0107, a\u017c wybito mu z\u0119by, wyrywano mu paznokcie i zdarto sk\u00f3r\u0119 z g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci r\u0119ki. Odwi\u0105zali go wreszcie oprawcy i okr\u0119cili sznurem, a dwa jego ko\u0144ce przymocowali do siode\u0142. Andrzej musia\u0142 biec za ko\u0144mi, pop\u0119dzany k\u0142uciem lanc. W Janowie przyprowadzono go przed dow\u00f3dc\u0119. Ten zapyta\u0142: „Jeste\u015b ty ksi\u0105dz?”. „Tak”, pad\u0142a odpowied\u017a, „moja wiara prowadzi do zbawienia. Nawr\u00f3\u0107cie si\u0119”. Na te s\u0142owa dow\u00f3dca zamierzy\u0142 si\u0119 szabl\u0105 i by\u0142by zabi\u0142 Andrzeja, gdyby ten nie zas\u0142oni\u0142 si\u0119 r\u0119k\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a zraniona.
Kap\u0142ana zawleczono wi\u0119c do rze\u017ani miejskiej, roz\u0142o\u017cono go na stole i zacz\u0119to przypala\u0107 ogniem. Na miejscu tonsury wyci\u0119to mu cia\u0142o do ko\u015bci na g\u0142owie, na plecach wyci\u0119to mu sk\u00f3r\u0119 w formie ornatu, rany posypywano sieczk\u0105, odci\u0119to mu nos, wargi, wyk\u0142uto mu jedno oko. Kiedy z b\u00f3lu i j\u0119ku wzywa\u0142 stale imienia Jezus, w karku zrobiono otw\u00f3r i wyrwano mu j\u0119zyk u nasady. Potem powieszono go twarz\u0105 do do\u0142u. Uderzeniem szabli w g\u0142ow\u0119 dow\u00f3dca zako\u0144czy\u0142 nieludzkie m\u0119czarnie Andrzeja Boboli dnia 16 maja 1657 roku.
Kozacy wkr\u00f3tce wycofali si\u0119 do miasta. Cia\u0142o M\u0119czennika przeniesiono do miejscowego ko\u015bcio\u0142a. Jezuici przenie\u015bli je potem do Pi\u0144ska i pochowali w podziemiach ko\u015bcio\u0142a klasztornego. Po latach o miejscu pochowania Andrzeja zapomniano. Dnia 16 kwietnia 1702 roku Andrzej ukaza\u0142 si\u0119 rektorowi kolegium pi\u0144skiego i wskaza\u0142, gdzie w krypcie ko\u015bcio\u0142a pod o\u0142tarzem g\u0142\u00f3wnym znajduje si\u0119 jego gr\u00f3b. Cia\u0142o znaleziono nietkni\u0119te, mimo \u017ce spoczywa\u0142o w wilgotnej ziemi. By\u0142o nawet gi\u0119tkie, jakby niedawno zmar\u0142ego cz\u0142owieka. Zacz\u0119\u0142y si\u0119 mno\u017cy\u0107 \u0142aski i cuda. Od roku 1712 podj\u0119to starania o beatyfikacj\u0119. Niestety, kasata jezuit\u00f3w i wojny, a potem rozbiory przerwa\u0142y te starania. Ponownie Andrzej mia\u0142 ukaza\u0107 si\u0119 w Wilnie w 1819 r. dominikaninowi, o. Korzenieckiemu, kt\u00f3remu przepowiedzia\u0142 wskrzeszenie Polski (b\u0119d\u0105cej w\u00f3wczas pod zaborami) i to, \u017ce zostanie jej patronem. Ku wielkiej rado\u015bci Polak\u00f3w beatyfikacja mia\u0142a miejsce dnia 30 pa\u017adziernika 1853 roku.
W roku 1820 jezuici zostali usuni\u0119ci z Rosji, a opiek\u0119 nad cia\u0142em \u015awi\u0119tego obj\u0119li pijarzy (1820-1830). Relikwie przeniesiono potem do ko\u015bcio\u0142a dominikan\u00f3w. Wreszcie po wydaleniu dominikan\u00f3w (1864) przej\u0119li stra\u017c nad ko\u015bcio\u0142em i relikwiami kap\u0142ani diecezjalni. W roku 1917 przy udziale metropolity mohylewskiego Edwarda von Roppa dokonano prze\u0142o\u017cenia relikwii. W roku 1922, po wybuchu rewolucji, cia\u0142o zosta\u0142o przeniesione do Moskwy do muzeum medycznego. W roku 1923 rz\u0105d rewolucyjny na pro\u015bb\u0119 Stolicy Apostolskiej zwr\u00f3ci\u0142 \u015bmiertelne szcz\u0105tki b\u0142. Andrzeja. Przewieziono je do Watykanu do kaplicy \u015bw. Matyldy, a w roku 1924 do ko\u015bcio\u0142a jezuit\u00f3w w Rzymie Il Gesu. 17 kwietnia 1938 roku, w uroczysto\u015b\u0107 Zmartwychwstania Pa\u0144skiego, Pius XI dokona\u0142 uroczystej kanonizacji b\u0142. Andrzeja (wraz z b\u0142. Janem Leonardim i b\u0142. Salvatorem de Horta). W roku 1938 relikwie \u015bw. Andrzeja zosta\u0142y uroczy\u015bcie przewiezione do kraju. Przejazd relikwii specjalnym poci\u0105giem przez Lublian\u0119, Budapeszt do Polski, a nast\u0119pnie przez wiele polskich miast (w tym Krak\u00f3w, Pozna\u0144, \u0141\u00f3d\u017a a\u017c do Warszawy) by\u0142 wielkim wydarzeniem. W ka\u017cdym mie\u015bcie na trasie organizowano uroczysto\u015bci z oddaniem czci \u015bwi\u0119temu M\u0119czennikowi. W Warszawie, po powitaniu w katedrze, relikwie spocz\u0119\u0142y w srebrno-kryszta\u0142owej trumnie-relikwiarzu w kaplicy jezuit\u00f3w przy ul. Rakowieckiej. W roku 1939 relikwie zosta\u0142y przeniesione do ko\u015bcio\u0142a jezuit\u00f3w na Starym Mie\u015bcie. Podczas po\u017caru tego ko\u015bcio\u0142a trumn\u0119 przeniesiono do dominika\u0144skiego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Jacka, by w roku 1945 przenie\u015b\u0107 j\u0105 ponownie do kaplicy przy ul. Rakowieckiej. Tam do dzi\u015b szcz\u0105tki doznaj\u0105 czci w nowo wybudowanym ko\u015bciele \u015bw. Andrzeja Boboli, podniesionym do rangi narodowego sanktuarium. Warto jeszcze doda\u0107, \u017ce z okazji 300-letniej rocznicy \u015bmierci \u015bw. Andrzeja papie\u017c Pius XII wyda\u0142 osobn\u0105 encyklik\u0119 (16 V 1957), wychwalaj\u0105c wielkiego M\u0119czennika.
W kwietniu 2002 r. watyka\u0144ska Kongregacja Kultu Bo\u017cego i Dyscypliny Sakrament\u00f3w, przychylaj\u0105c si\u0119 do pro\u015bby Prymasa Polski kard. J\u00f3zefa Glempa, nada\u0142a \u015bw. Andrzejowi Boboli tytu\u0142 drugorz\u0119dnego patrona Polski. Od tej pory obch\u00f3d ku jego czci podniesiony zosta\u0142 w ca\u0142ym kraju do rangi \u015bwi\u0119ta. Uroczystego og\u0142oszenia \u015bw. Andrzeja Boboli patronem Polski dokona\u0142 kard. J\u00f3zef Glemp w Warszawie podczas Mszy \u015bwi\u0119tej w sanktuarium ojc\u00f3w jezuit\u00f3w, w kt\u00f3rym s\u0105 przechowywanie relikwie \u015awi\u0119tego, 16 maja 2002 r. \u015awi\u0119ty jest ponadto patronem metropolii warszawskiej, archidiecezji bia\u0142ostockiej i warmi\u0144skiej, diecezji drohiczy\u0144skiej, \u0142om\u017cy\u0144skiej, pi\u0144skiej i p\u0142ockiej. Jest czczony tak\u017ce jako patron kolejarzy.
W ikonografii \u015bw. Andrzej Bobola przedstawiany jest w stroju jezuity z szablami wbitymi w jego kark i praw\u0105 r\u0119k\u0119 lub jako w\u0119drowiec.
(https:\/\/brewiarz.pl\/czytelnia\/swieci\/05-16a.php3)<\/p>\n\n\n\n



RELIKWIE \u015aW. CARLO ACUTISA<\/mark><\/strong>
znajduj\u0105 si\u0119 w relikwiarzu przy g\u0142\u00f3wnym o\u0142tarzu po prawej stronie tabernakulum<\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n

\u015bw. Carlo Acutis
Wspomnienie 12 pa\u017adziernika<\/mark>

Karol Acutis, w\u0142. Carlo Acutis (ur. 3 maja 1991 w Londynie, zm. 12 pa\u017adziernika 2006 w Monzy) \u2013 w\u0142oski ucze\u0144 liceum w Mediolanie, b\u0142ogos\u0142awiony Ko\u015bcio\u0142a katolickiego.
Karol Acutis urodzi\u0142 si\u0119 3 maja 1991 w Londynie, gdzie jego rodzice Andrea i Antonia z domu Salzano mieszkali z powod\u00f3w zawodowych. Ojciec jego by\u0142 zatrudniony w banku inwestycyjnym Lazard Brothers. Jednym z jego przodk\u00f3w by\u0142 polski ziemianin i dyplomata Jan Per\u0142owski (1872\u20131942), kt\u00f3rego wnuczk\u0105 jest Maria Henrietta Per\u0142owska (ur. 1939 roku ) \u2013 babka Carlo Acutisa. Gdy rodzina powr\u00f3ci\u0142a do Mediolanu, mia\u0142 5 miesi\u0119cy. W 1995 r., kiedy Karol mia\u0142 cztery lata, umar\u0142 jego dziadek ze strony matki. Wkr\u00f3tce potem starzec mia\u0142 si\u0119 wnukowi przy\u015bni\u0107, prosz\u0105c go o modlitw\u0119, poniewa\u017c znajdowa\u0142 si\u0119 w czy\u015b\u0107cu. Dziecko skierowa\u0142o pytania na tematy nadprzyrodzone do swej polskiej nia\u0144ki, kt\u00f3ra przekaza\u0142a mu, wed\u0142ug wiary katolickiej o co i jak si\u0119 ma modli\u0107.
W wieku 7 lat Carlo wyrazi\u0142 pragnienie przyst\u0105pienia do pierwszej komunii \u015bwi\u0119tej. Rodzice udali si\u0119 do lokalnego biskupa i po naradzie stwierdzono, i\u017c Karol mia\u0142 na tyle zrozumienia, by przyst\u0105pi\u0107 do sakramentu Eucharystii. Uroczysto\u015b\u0107 mia\u0142a miejsce w klasztorze \u015bw. Ambro\u017cego (Sant’Ambrogio ad Nemus) w Mediolanie. Potem kiedy ju\u017c chodzi\u0142 do gimnazjum jezuickiego, rozpocz\u0105\u0142 praktyk\u0119 codziennego uczestnictwa w Eucharystii oraz cotygodniowej spowiedzi \u015bwi\u0119tej.
Opr\u00f3cz zainteresowa\u0144 typowych dla m\u0142odych ludzi, np. \u017cycia towarzyskiego, podr\u00f3\u017cowania, gry w football, grania na saksofonie, Karol by\u0142 autorem stron internetowych o cudach eucharystycznych i o \u015bwi\u0119tych katolickich. Eucharysti\u0119 nazywa\u0142 \u201eautostrad\u0105 do nieba”. By\u0142 popularnym i pilnym wychowankiem mediola\u0144skiego Liceum im. Leona XIII o profilu klasycznym.
Jego \u017cyciowym mottem by\u0142y s\u0142owa: \u201eWszyscy rodz\u0105 si\u0119 jako orygina\u0142y, ale wielu umiera jako kserokopie\u201d.
Tydzie\u0144 przed swoj\u0105 \u015bmierci\u0105 dowiedzia\u0142 si\u0119 w szpitalu, \u017ce grypa, na kt\u00f3r\u0105 rzekomo chorowa\u0142, okaza\u0142a si\u0119 bia\u0142aczk\u0105. Choroba, kt\u00f3ra u niego mia\u0142a ostry przebieg, rozwin\u0119\u0142a si\u0119 bardzo szybko. 12 pa\u017adziernika 2006 zmar\u0142, ofiarowuj\u0105c swoje \u017cycie za papie\u017ca i Ko\u015bci\u00f3\u0142. Zosta\u0142 pochowany w Asy\u017cu. 6 kwietnia 2019 cia\u0142o przeniesiono do ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Wi\u0119kszej w tym samym mie\u015bcie.
Proces beatyfikacyjny rozpocz\u0119to w archidiecezji mediola\u0144skiej w 2013. 5 lipca 2018 papie\u017c Franciszek zatwierdzi\u0142 dekret o heroiczno\u015bci jego cn\u00f3t, a 21 lutego 2020 zatwierdzi\u0142 cud za jego wstawiennictwem, otwieraj\u0105c drog\u0119 do beatyfikacji, kt\u00f3ra nast\u0105pi\u0142a w bazylice \u015bw. Franciszka w Asy\u017cu 10 pa\u017adziernika 2020. Od momentu beatyfikacji, jego gr\u00f3b w ko\u015bciele Matki Boskiej Wi\u0119kszej jest miejscem pielgrzymek.
7 wrze\u015bnia 2025 podczas uroczystej mszy \u015bwi\u0119tej na placu \u015awi\u0119tego Piotra w Watykanie, b\u0142. Carlo Acutis razem z b\u0142. Pier Giorgio Frassatim zosta\u0142 przez papie\u017ca Leona XIV, po raz pierwszy od pocz\u0105tku jego pontyfikatu, w\u0142\u0105czony w poczet \u015bwi\u0119tych Ko\u015bcio\u0142a katolickiego oraz jako pierwszy milenials wyniesiony do chwa\u0142y \u015bwi\u0119tych. W\u015br\u00f3d obecnych byli jego rodzice i rodze\u0144stwo, a jedno z czyta\u0144 podczas mszy \u015bwi\u0119tej wyg\u0142osi\u0142 jego m\u0142odszy brat, Michele oraz Valeria Vargas Valverde, uzdrowiona przez Carla Acutisa, kt\u00f3ra odczyta\u0142a modlitw\u0119 wiernych.
(https:\/\/pl.wikipedia.org\/wiki\/Karol_Acutis)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W NASZYM KO\u015aCIELE KAMIE\u0143 Z MIEJSCA NARODZENIA \u015aW. JANA CHRZCICIELApochodzi z placu przed Bazylik\u0105 Narodzenia Jana Chrzciciela jest w Ain Karem w Izraeluznajduje si\u0119 przy wyj\u015bciu z ko\u015bcio\u0142a po prawej stronie na \u015bcianie, obok drzwi. \u015awi\u0119ty Jan ChrzcicielUroczysto\u015b\u0107 Narodzenia 24 czerwcaWspomnienie M\u0119cze\u0144stwa \u015bw. Jana Chrzciciela 29 sierpnia Imi\u0119 Jan jest pochodzenia hebrajskiego i oznacza tyle, […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"class_list":["post-9205","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/9205","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9205"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/9205\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13051,"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/9205\/revisions\/13051"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parafiapolanka.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}